[عنوان ندارد]

سلام خدای عزیزم...

مدتی که نبودم برای مراسم دفن دختردایی همسرم رفته بودم

۳۴ سالش بودوناراحتی کبد داشت.حدود دوسال بود مریض بود وبعددوسال ازدنیارفت...

توراه بیمارستان شیرازبود که حالش بد شد

دوتابچه داشت یه پسر۶ساله به اسم پارساویه دختر۳ساله به اسم مانیا

بچه هابیچاره ها چشم انتظارش بودن

دخترکوچولوش میگفت مامان رفته شیرازمیاد ماروباخودش ببره

من طاقت نداشتم بچه هاشو این طورببینم

داداشه گریه میکرد...خواهره گریه میافتاد

وبرعکس...داداشش خواب بود صدای خواهرشو شنید یه دفه پاشد ازخواب

دخترشو  هردفعه یکی میبرد دستشویی

همش بغل به بغل میشد

آآآآآآآآی.............. الان که میگم دلم آتیش میگیره

 بعدازظهرش که قراربود جنازه روبیارن

پسرش با بقیه بچه دعواکرده بود...

گریه میکرد ..میگفت زنگ بزنین بامامانم حرف بزنم

دوباره بعدازظهرش فکر کنم بهانه مامانشو میگرفت

گیرداده بود به طرقه.

گریه میکرد ..همه مردم چشماشون پراشک شده بود

میگفت بدین زنگ بزنم به مامانم ...اون واسم  میخره

من داشتم میمردم !خدایا..

خدایا ....

مصلحتتوشکر.....

اینهمه آدمای پیرهستن

اونوقت این جوون بادوتابچه کوچولو باید بره ازدنیا؟؟؟؟؟؟

بخدا تابوتش حرکت نمیکرد.....

پسرش داشت میرفت

رفتم جلوسرش روبوسیدم!!

چه بوی خوبی میدادموهاش!!

خدایا!!!

کاری کن درد نداشتن مادرو حس نکنن

خیلی سخته..خیلی ...